برای من و آنهایی که دلشان گرفته این روزها
آخر معلوم نشد تقصیر من بود که تو را دست کم گرفتم یا تقصیر تو بود که دست مرا کم گرفتی. یادت هست؟ گیر افتاده بودم. توی این هیر و ویری دنیا و آدم هایش. توی زینتهایی که مال تو نیستند. مال من هم نیستند. اصلاّ مالی نیستند.
.
.
.
به خودم باشد و کفر نباشد، میگویم: دست کم گرفتم که گرفتم. تو چرا آخر؟ تو چرا دست مرا کم گرفتی؟ مگر قرار نشد عدلت را ببوسی و بگذاری کنار. رحمتت را عشق است. راه بیا با ما عزیز!
